Prokuratorzy walczą o swoje prawa

9 godzin temu

Z głębokim rozczarowaniem, wręcz niesmakiem środowisko prokuratorskie przyjęło wypowiedź „anonimowego prokuratora” zawartą w artykule pt. „Kosztowne czystki” z 4.11.2026 r. sugerującą, iż dochodzenie słusznych roszczeń przez prokuratorów przed sądem pracy jest w istocie pazernością i bezpodstawnym wzbogaceniem.

Linia orzecznicza Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych jest jednolita i klarowna. Prokuratorowi odwołanemu z delegacji bez zachowania trzymiesięcznego uprzedzenia przysługuje wynagrodzenie w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia. Dochodzenie roszczeń przed sądem jest prawem podmiotowym, którego kwestionowanie, tym bardziej przez przedstawiciela organu, którego jednym z naczelnych zadań jest stanie na straży praworządności, jest co najmniej niewłaściwe oraz podważa zaufanie do prokuratury i jej przedstawicieli.

Nie jest prawdą, jak wynika z cytowanej wypowiedzi pana prokuratora Jarosława Onyszczuka, iż „za czasów prokuratora generalnego Zbigniewa Ziobry odwołania z delegacji następowały z dnia na dzień i nigdy nikt nie wywodził z tego roszczeń”, skoro już w następnym zdaniu autor wypowiedzi wprost wskazuje, iż takie sytuacje miały jednak miejsce. Co więcej, po wydaniu przez Sąd Najwyższy przełomowego wyroku z 16.6.2021 r. (sygn. akt III PSKP 23/21), wskazującego na konieczność zachowania wobec odwoływanego z delegacji prokuratora trzymiesięcznego uprzedzenia, odwoływani prokuratorzy skierowali do sądów pracy szereg opartych na tej podstawie pozwów.

Jednym z nich był pewien obecny prokurator okręgowy, który oczywiście uzyskał wyrok zasądzający, jednak sam, pełniąc od 2024 r. funkcję kierownika jednostki i jako pracodawca będąc adresatem pozwów wywiedzionych przez prokuratorów pokrzywdzonych w ten sam sposób, nie był skory do uznania powództw, co spowodowało konieczność przeprowadzenia procesów sądowych, generując po stronie prokuratury koszty w postaci opłat sądowych, kosztów zastępstwa procesowego, odsetek oraz odrębnych kosztów obsługi prawnej.

Takich sytuacji w skali kraju było o wiele więcej. W tym miejscu wypada przytoczyć słowa pana prokuratora Jarosława Onyszczuka, cytowane w artykule „Rz” pt. „Koniec nagłych odwołań prokuratorów z delegacji” z 17.6.2021 r.: „dobrze, iż SN [w wyroku z dnia 16.6.2021 r. – przyp. aut.] potwierdził zastosowanie w takich sprawach kodeksu pracy (…) wszelkie przesunięcia powinny podlegać kontroli, czy są zgodne ze standardami prawa pracy i przepisami zakazującymi dyskryminacji lub nierównego traktowania”. Szkoda, iż wyroki SN, tudzież innych organów sądowniczych, są dobre tylko czasami, w zależności od okoliczności, a w szczególności rzeczywistej lub rzekomej afiliacji ideologicznej ich potencjalnych beneficjentów.

Niektórzy mogą próbować zniechęcać prokuratorów, bardziej bądź mniej skutecznie, do dochodzenia swoich słusznych praw, ale na pytanie, czy takie działania uważam za etyczne, pozwolę sobie nie odpowiadać, pozostawiając tę kwestię do indywidualnego osądu każdego z p.t. czytelników.

Nie łudźmy się jednak, iż prokuratorzy, będący przecież z definicji kwalifikowanymi prawnikami, a więc co do zasady świadomi swoich praw i, co istotne, sposobów ich egzekucji, za namową „kolegów” tak łatwo zrezygnują z przysługujących im uprawnień. Przypomnieć należy, iż Związek Zawodowy Prokuratorów i Pracowników Prokuratury RP zorganizował największą akcję kierowania pozwów w historii. Liczbę pozwów szacujemy na przekraczającą 4000. W wyniku tej akcji prokuratorzy tytułem tzw. zamrożonych wynagrodzeń za lata 2021–2023 odzyskali wraz z odsetkami ponad ćwierć miliarda (!) złotych. Uruchomiono przeciwko nam całą armię profesjonalnych pełnomocników, których opłacenie pochłonęło kolejne miliony złotych, a zasądzone koszty procesu obciążające przegrywające spory poszczególne jednostki prokuratury tylko zwiększyły ogólny koszt nierespektowania prawa, którego można było uniknąć, realizując wyrok TK z 8.11.2023 r. (sygn. akt K 1/23), stwierdzający niekonstytucyjność wynagrodzeń sędziowskich (i tym samym prokuratorskich).

Na samym początku 2024 r., kiedy ruszyła lawina powództw prokuratorów odwoływanych z delegacji bez zachowania wymaganego okresu uprzedzenia, Związek Zawodowy Prokuratorów i Pracowników Prokuratury RP skierował do Prokuratury Krajowej pismo wskazujące na bezprawność takich działań i konsekwencje finansowe takiego postępowania. Mimo to uparcie procesowano się do samego końca, a w tej chwili są choćby wnoszone kasacje od prawomocnych już wyroków. Wszystko to odbywa się za nasze pieniądze, którymi sowicie opłaca się kancelarie prawne będące na usługach prokuratury.

Tymczasem szykuje się kolejna akcja pozwów. Na stole leży już kilkadziesiąt pozwów w sprawie odpłatności za dyżury wobec braku implementacji wyroku TSUE z 30.10.2025 r. wydanego w sprawie C-373/24. Czy naprawdę prokuratura wyda niepotrzebnie kolejne miliony złotych na obsługę prawną postępowań, których przedmiotem będą oczywiście zasadne powództwa?

Autor jest prokuratorem Prokuratury Rejonowej w Pruszczu Gdańskim i członkiem Rady Głównej Związku Zawodowego Prokuratorów i Pracowników Prokuratury.

Idź do oryginalnego materiału