Spór ze stanowiskiem sądu nie wystarczy do uchylenia wyroku

Stanowisko WSA w Gliwicach

WSA w Gliwicach wyrokiem z 19.5.2025 r., II SA/Gl 464/25, Legalis, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.T. (dalej: Skarżący) na decyzję SKO w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. wyroku stwierdzono, iż SKO nie dokonało oceny wszystkich zarzutów, które dotyczyły istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, dotyczących m.in. skierowania zaskarżonej decyzji do adekwatnego adresata, wpływu legitymowania się tytułem prawnym do nieruchomości na rozstrzygnięcie złożonego wniosku o zmianę decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów oraz skutecznego wypowiedzenia umowy dzierżawy.

Zarzuty skargi kasacyjnej

22.7.2025 r. wniesiono skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gliwicach z 19.5.2025 r., zaskarżając ww. rozstrzygnięcie w całości i zarzucając naruszenie m.in.:

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach.

Stanowisko NSA

NSA stwierdził, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 PostAdmU nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Uzasadniając ww. stanowisko NSA wskazał, iż art. 141 § 4 PostAdmU jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia, a w ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia ww. przepisu NSA zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z ww. normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 PostAdmU, w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, iż niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (wyrok NSA z 13.2.2026 r., III OSK 1093/23, Legalis). NSA stwierdził, iż uzasadnienie zaskarżonego w sprawie wyroku WSA w Gliwicach, wbrew twierdzeniom Skarżącego, zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym przedstawienie:

Ponadto NSA wskazał, iż WSA w Gliwicach odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, iż skarga zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia ww. wyroku czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej. Przedstawiona przez WSA w Gliwicach argumentacja jest czytelna, sprawiając, iż wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 PostAdmU bezskutecznym.

Jednocześnie NSA wskazał, iż brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami strony, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To, iż stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza per se, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, iż jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 19.11.2025 r., II GSK 1919/22, Legalis).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy NSA wskazał, iż w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 PostAdmU zarzucono, iż WSA w Gliwicach nie odniósł się do wszystkich okoliczności i zarzutów skargi. W tym kontekście NSA wyjaśnił, iż brak odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze sam w sobie nie stanowi uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, albowiem jest, czy też może nim być – to jest uchybieniem stanowiącym uzasadnioną podstawę uchylenia wyroku – pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz – co istotne – wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, iż należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (wyrok NSA z 17.12.2025 r., II GSK 1073/22, Legalis).

Dalej NSA wskazał, iż nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 133 § 1 PostAdmU i art. 134 § 1 PostAdmU. Zgodnie z art. 133 § 1 PostAdmU, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba iż organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 PostAdmU. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo o ile ustawa tak stanowi. NSA wyjaśnił, iż orzekanie „na podstawie akt sprawy”, o którym stanowi art. 133 § 1 PostAdmU oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które stanowiły podstawę zaskarżonego aktu.

Podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naruszenie art. 133 § 1 PostAdmU może zatem stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną wówczas, gdy sąd przyjął i wnioskował o jakimś fakcie na podstawie źródła znajdującego się poza aktami sprawy, a więc wówczas, gdy wbrew zasadzie wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu prawa naruszył zakaz wyprowadzania oceny prawnej na podstawie faktów i dowodów niewynikających z akt sprawy, a tym samym naruszył zakaz wykraczania poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją (wyrok NSA z 6.9.2024 r., I OSK 791/23, Legalis).

Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. Nie stanowi naruszenia ww. przepisu okoliczność, iż WSA w Gliwicach dokonał odmiennej od oczekiwań strony oceny określonego dowodu czy też uznał go lub wynikające z niego okoliczności za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 PostAdmU, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a PostAdmU. Dla skuteczności tego zarzutu należy wykazać, iż sąd I instancji, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, a także w przypadku gdy powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, natomiast zaniechanie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wykazano, iż do tego rodzaju naruszenia doszło w sprawie.

Ponadto, żaden z ww. przepisów nie może – jak wskazał NSA – stanowić podstawy zarzutu zmierzającego do zakwestionowania oceny prawnej, wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż w tej sprawie WSA w Gliwicach w sposób jednoznaczny i wyczerpujący odniósł się do zarzutów skargi. Okoliczność, iż strona nie podziela oceny prawnej WSA w Gliwicach wyrażonej w tym zakresie, nie oznacza, iż zarzuty naruszenia art. 133 § 1 PostAdmU i art. 134 § 1 PostAdmU mogły odnieść zamierzony skutek.

Mając powyższe na uwadze, uznając, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, NSA – na podstawie art. 184 PostAdmU – oddalił ją.

Komentarz