1 tydzień temu
Projekt ustawy o prawach i obowiązkach ucznia zaprezentowano podczas II posiedzenia Rady do spraw Polityki Młodzieżowej przy Ministrze Edukacji, które odbyło się pod przewodnictwem Ministry Barbary Nowackiej. W spotkaniu uczestniczył Jan Gawroński, ekspert – społeczny zastępca Rzeczniczki Praw Dziecka.
W wydarzeniu 11 lutego 2026 r. uczestniczyli ze strony Ministerstwa Edukacji Narodowej, Anna Makówka-Kwapisiewicz – dyrektor Biura Ministra i Koordynatorka ds. Równego Traktowania oraz Kacper Lawera – dyrektor Departamentu Komunikacji i przewodniczący Zespołu ds. praw i obowiązków ucznia, a także przedstawiciele resortów i organizacji pozarządowych działających w obszarze polityki młodzieżowej.
Głos RPD
Podczas posiedzenia Jan Gawroński podkreślił, jak ważne jest przeciwdziałanie praktykom instytucji publicznych i osób dorosłych prowadzących do pozorowanej partycypacji oraz zapewnienie, aby głos osób młodych był realnie brany pod uwagę. Jest to bezpośrednia realizacja art. 12 Konwencji ONZ o prawach dziecka, gwarantująca każdemu dziecku prawo do wyrażania opinii we wszystkich sprawach, które go dotyczą.
Obecność przedstawiciela Rzecznika Praw Dziecka w pracach Rady służy monitorowaniu, czy proces polityki młodzieżowej jest prowadzony w sposób przejrzysty, partnerski i zgodny z zasadami ochrony praw dziecka. W szczególności zwracana jest uwaga na potrzeby młodych osób z grup szczególnie narażonych na wykluczenie, których głos bywa najłatwiej pomijany, również przy obsadzaniu gremiów doradczych.
Krajowa Strategia Młodzieżowa Państwa
Spotkanie było poświęcone kolejnym etapom prac nad Krajową Strategią Młodzieżową Państwa, mającą na celu wypracowanie spójnych i przejrzystych działań odpowiadających na wyzwania i potrzeby osób młodych. W trakcie obrad zostały zaprezentowane wyniki „Diagnoza Młodzieży”, opracowane przez zespół ekspertów kierowany przez dr Konrada Ciesiołkiewicza oraz Pawła Rabieja z Uczelni Korczaka i Polskiego Towarzystwa Polityki Społecznej.
Przedstawicielka Fundacji PZU wskazała, iż najważniejsze jest, aby działania podejmowane przez instytucje publiczne wobec młodych osób były oparte na rzeczywistym, a nie jedynie deklaratywnym włączeniu ich w procesy decyzyjne.