W związku z postępowaniem zabezpieczającym prowadzonym na podstawie zarządzeń zabezpieczenia wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, prawnicy z Praktyki Przestępczości Podatkowej, będący pełnomocnikiem Klienta wnieśli zarzuty w postępowaniu zabezpieczającym i tym samym zakwestionowali prawidłowość określenia obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, w szczególności w zakresie wysokości należności pieniężnej.
W wyniku rozpoznania złożonych zarzutów Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie, w którym uznał za zasadny zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w części dotyczącej wysokości należności pieniężnej objętej zabezpieczeniem. Tym samym organ potwierdził, iż kwota zabezpieczenia została ustalona wadliwie, a zarzut pełnomocnika Klienta okazał się zasadny w części dotyczącej kwoty 239.596 zł.
Ponieważ pozostałe zarzuty nie zostały przez organ uwzględnione, pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie na postanowienie wyłącznie w części oddalającej zarzuty. Jednocześnie część rozstrzygnięcia nieuwzględniona w środku zaskarżenia stała się ostateczna i podlegała wykonaniu.
Takie podejście pozostaje w pełni zgodne z ugruntowaną praktyką organów podatkowych oraz jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, zgodnie z którą rozstrzygnięcia administracyjne mogą być skutecznie zaskarżane w części.
W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego przychylił się do argumentacji prawników KKZ i dokonał korekty dokonanych czynności zabezpieczających, zwalniając spod zabezpieczenia kwotę wskazaną we wniosku pełnomocników. Działania te doprowadziły do realnego ograniczenia zakresu zabezpieczenia oraz potwierdziły skuteczność precyzyjnej argumentacji procesowej na etapie postępowania zabezpieczającego.
Gratulacje dla r. pr. Piotra Kubali, Szefa Praktyki Przestępczości Podatkowej oraz apl. radc. Adrianny Dąbrowskiej, którzy byli zaangażowani w sprawę.
